“Ik en mijn zus zijn een van de weinigen die kunnen oppassen in de buurt.”

Joelle is de vriendin van Laura. Beide meiden zitten op het ’s Gravendreef college.

Waar woonde jullie voor 2002?

“Ik woonde in Leiden, in een buurt met veel meer ouderen. Mijn vader’s werk was hier dus mijn ouders wilden dichterbij zijn werk wonen. In groep 5 ben ik hierheen verhuisd. Ik vond het wel eng omdat ik hier niemand kende maar was wel heel snel gewend. Mijn ouders wilden graag groter wonen, en zochten een wijk met veel kinderen. Mijn zus vond het heel erg, maar ik helemaal niet. “

Hoe zijn jullie vriendinnen geworden?

We zaten al vanaf de brugklas bij elkaar. Maar eigenlijk zijn we pas vriendinnen geworden om toen ik naar het VMBO-T ben gegaan. We zitten nu niet meer bij elkaar in de klas. We gaan met elkaar naar de bioscoop of naar de stad of naar het zwembad. ”

Heb je nog contact met basisschoolvriendinnen?

“Veel kinderen van mijn basisschool, de Walvis, zijn ook naar het ’s Gravendreef gegaan. Een paar kinderen zitten ook bij me in de klas en daar heb ik dan nog wel contact mee. Zo heb ik bijvoorbeeld op de basisschool bij iemand in de klas gezeten die nu bij Laura in de klas zit, die zie ik nog wel. Verder eigenlijk niet.“

En wat vind jij van het nieuwe schoolgebouw?

“Ik vind het nieuwe schoolgebouw juist wel leuker, het oude schoolgebouw was veel te klein, het was heel druk. Ik vond het niet echt een echte school omdat het een noodgebouw was. In onze oude sporthal, de ballonhal, deden we veel dezelfde spelen. Nu hebben we veel meer materialen en doen verschillende dingen met gym. Het is supergroot, kan zelfs in drie delen opgesplitst worden en er is een scorebord.”

Vind je het leuk in jouw buurt?

“Er zijn heel veel kleine kinderen, echt heel veel. Het gedeelte waar ik woon zijn niet veel kinderen van mijn leeftijd. Ik heb wel hele leuke buren, ik pas ook op in de buurt. Ik en mijn zus zijn een van de weinige in de buurt die kunnen oppassen. Bij ons in de straat zijn wel veel mensen verhuisd, er zijn veel jonge kinderen komen wonen. We krijgen nu ook veel mensen uit het buitenland, zoals Spanje en Griekenland. Daarvoor hadden we mensen uit België die hier 5 jaar kwamen wonen.”

Heeft Leidschenveen genoeg voorzieningen voor jongeren?

“Iets wat echt leuk is voor jongeren is er niet. Toen we nog bruggers waren gingen we naar HVO; het huis van Oranje in Leidschendam, een jongerenuitgaanscentrum. Toen we hier kwamen wonen hadden ze gezegd dat er een bioscoop en zwembad zouden zijn, en dat is nu er allemaal nóg niet. Het winkelcentrum heeft ook heel lang geduurd. Dus veel voorzieningen voor jongeren zijn er niet vind ik.“

Advertentie

“Wij kennen bijna iedereen van onze leeftijd in Leidschenveen”

Laura en Joelle zijn vriendinnen. Ze komen langs fietsen als we op zoek zijn naar tieners om te interviewen. Ze vinden het prima om geinterviewd te worden.

Waar woonden jullie voor je in Leidschenveen kwam wonen?

“Ik kom oorspronkelijk uit Den Haag, vlakbij de Neherkade. Het was een allochtone buurt. Mijn ouders wilden graag in een nieuwbouwwijk  wonen, ze hadden toen drie kleine kinderen en mijn moeder was zwanger van de vierde. Ik kan me er nog wel wat van herinneren: ik weet nog wie de buren waren, en heb nog wel wat fotootjes. Maar ik weet bijvoorbeeld niets meer van de kleuterschool. “

Hoe kennen jullie elkaar?

“Wij kennen elkaar via het ’s Gravendreef College. We hebben drie jaar bij elkaar in de klas gezeten, al hadden in het begin niet zoveel contact. Voor het ’s Gravendreef kenden we elkaar niet. Ik zat op de Balans en Joëlle op de Walvis. In de eerste jaren op ’s Gravendreef ging ik om met een meisje die anderen niet zo mochten. Pas in de derde klas praatten we wel veel met elkaar op MSN, daarna ook wel in de klas. Toen vroeg Joëlle of ik mee ging op stap en daarna gingen we steeds vaker samen op pad.

Wat doen jullie samen?

“We gaan samen shoppen, we gaan wel eens uit, bijvoorbeeld naar de 15+ avonden in De Locomotion in Zoetermeer. Gister was er toevallig een schoolfeest, maar dat is meer voor de bruggertjes.”

En heb je nog contact met klasgenootjes van de lagere school?

“Ik heb helemaal geen contacten meer van de lagere school. Daar ga ik helemaal niet meer mee om. Weinig kinderen van de lagere school zijn naar het ’s Gravendreef gegaan. Die zitten nu op een andere middelbare school en hebben nu andere vriendengroepen.“

Wat vind je leuk aan de buurt?

“We hebben aardige buren, maar er zijn wel buurtruzies ook vanwege onze honden. ik was vroeger altijd buiten met mijn vriendinnetjes, altijd samen spelen. Een beste vriendin woonde tegenover mij, ging ik altijd mee spelen, dan gingen we bijvoorbeeld belletje lellen. Er zijn in onze buurt niet veel mensen verhuisd. Er mochten in 1998 alleen gezinnen met kinderen onder de 12 komen wonen. Die kinderen gaan nu naar school, dan verhuis je misschien niet zo snel.”

En hoe vind je het nieuwe schoolgebouw?

“Ik vind het een supermooie school, maar ik was liever in het oude gebouw gebleven, daar hoefde je niet zoveel trappen te lopen. Wij hadden in het begin vijf brugklassen en daardoor kenden we bijna iedereen. Nu zijn er veel meer klassen en ken je lang niet iedereen meer. Op de oude school kende ik ook alle leraren. Nu niet meer, er zijn zoveel leraren bijgekomen. Er zijn ook allemaal nieuwe regels. In het oude gebouw mocht je bijvoorbeeld nog roken, nu niet meer. We zijn nu een gezonde school met een gezonde kantine.”

Heb je het naar je zin in de wijk?

“Ja, want we kunnen nu overal heen met de Randstadrail, naar Zoetermeer, Voorburg, we gaan ook naar Rotterdam. Het is een rustige wijk, soms wel een beetje saai. Het winkelcentrum is er wel, maar dat is niet echt boeiend. We gaan meestal in Leidschenhage shoppen of in de stad. Maar ik voel me hier wel thuis.”

“Er zou heel veel komen, maar dat is nooit waar gemaakt. Het is echt een wijk voor kleine kinderen. Er zou een discotheek komen met 7 zalen. Straks zijn we 18 en dan is het er waarschijnlijk nog niet terwijl we er wel heel erg naar uit keken. “

“Wij kennen wel bijna iedereen van onze leeftijd in Leidschenveen. We maken het zelf leuk. “

“Het eerste contact met de buren liep via de Hyves van de Dijken”

Gordon is de buurman van NickDSC04544

Waar komen jullie vandaan?

“We hebben hiervoor in oud Voorburg gewoond, in een appartement. Dat was een huurwoning waar we 5 jaar hebben samengewoond. We hebben voor een huis met een tuin gekozen, ook met het oog op eventuele kinderen. We wilden graag nieuwbouw en in Voorburg kopen was te duur. Als er huizen zijn, zijn er alleen herenhuizen en dat kunnen we niet betalen. Het Wateringseveld en Ypenburg sprak ons niet aan, Leidschenveen was het enige wat ons trok. Ik weet ook niet waarom. We vonden het huis leuk, eigenlijk weet je niet precies hoe het gaat worden als je het koopt. Mijn vriendin zag dit in het krantje en dacht: ‘héé, dat is leuk!’. En toen zijn we het gaan proberen. Er hebben 350 mensen  gereageerd voor 108 woningen en kwam er een loting. Dit is onze 13e keuze, we wilden oorspronkelijk graag op een hoek. Om één uur ‘s middags dachten we dat we er niet bij  zaten maar om half twee belden ze toch nog gelukkig.”

Hoe is het contact met de buren gegroeid?

“Het eerste contact met de buren liep eigenlijk via de Hyves van de dijken. Er was een lijst met de bouwnummers en fotootjes. De vrouwen gingen al snel kletsen. Daarna hebben we ze ontmoet bij de kijkdag. En ik zag Nick vaak bij de bouwmarkt, zo is het een beetje gaan groeien. We hebben het meeste contact in de buurt met hen, omdat ze ook jong zijn. Hiernaast wonen twee vrouwen, die zijn wat meer op zichzelf. Misschien moeten we ze nog een beetje leren kennen. Nick woont al bijna hier in huis. Hij komt hier ‘s ochtends achter binnen lopen, en loopt er voor weer uit. Ik geef hem ook tips over voor jezelf beginnen als stukadoor. We werken nog niet samen, maar dat zou ook nog kunnen in de toekomst.“

En jullie contact met de andere buren?

“Ik heb eigenlijk vooral contact met Nick, Nick en Sabrina ken ik het beste. Elke vrijdag is er een borrel hier. Je doet veel voor elkaar. Het contact is goed, het zijn allemaal aardige mensen in de straat. We hebben het wel over een buurtfeestje gehad, hier verderop woont een DJ. Hij houdt ook van gezelligheid, dat komt wel goed.“

En zullen jullie Voorburg missen?

DSC04543“Ik zal Voorburg wel missen, ik heb al mijn hele leven in Voorburg gewoond. We hadden daar alles bij de hand, en het oude centrum is mooi. Het winkelcentrum hier valt tegen. We zullen nog wel eens naar Voorburg en Leidschenhage rijden om te winkelen, parkeren is hier zo’n een ramp. Op zaterdag en zondag wil je soms wel omdraaien. Het leuke van de Dijken is dat er veel jonge mensen wonen. Je hebt meer aanspraak dan in Voorburg.”

“Als er ijs komt en iedereen gaat schaatsen leer je meer buren kennen”

LYnu06-09-07In de Dijken zijn de eerste woningen opgeleverd. We zijn nieuwsgierig naar de bewoners van dit nieuwe deel van de wijk. Al snel lopen we Nick tegen het lijf. Hij blijkt stukadoor te zijn en zijn buurman Gordon toevallig ook. In hun huizen hebben hun eigen beroep goed toe kunnen passen en zich uitgeleefd op het plafond. Het is een prachtig resultaat geworden. Als eerste zijn we bij Nick op bezoek, Nick woont er net een week, Gordon gaat over een week verhuizen.

Waar hebben jullie hiervoor gewoond?

Hiervoor hebben we in Ypenburg gewoond, we zaten daar in een vrije sector huur woning. We waren daar hetzelfde kwijt aan huur als we hier betalen. Dit huis kwam op ons pad. We wilden wel graag in de buurt blijven, rondom Den Haag. We zochten echte nieuwbouw omdat je dan alles naar je eigen smaak kunt inrichten, anders moet je misschien weer verbouwen. Ik kom oorspronkelijk uit Laakkwartier, mijn vriendin uit Transvaal, al woonde zij reeds 10 jaar met haar ouders in Ypenburg. We kennen elkaar al heel lang, we hebben elkaar ontmoet op de camping in Breda.

Hoe zijn jullie in contact gekomen met de buren?

“Het contact is ontstaan via mijn vrouw. Zij had de buurvrouw toegevoegd op Hyves, zo maak je een praatje. De buurman en ik zijn allebei stukadoor, daar kwamen we achter via Hyves. Dan krijg je snel contact over dingen die te maken hebben met het huis, zoals ‘Mag ik je boor lenen, wat doe je met de tuin?’. De buurman heeft ook zijn eigen bedrijf, net als ik. “

Heb je, behalve met deze buren, al contact met anderen die hier al wonen?

“Het merendeels van ons contact in de buurt is met Gordon en Gaby. Sinds juni zijn alle buren bezig met klussen, de één doet er meer aan als de ander. Veel contacten hebben we nog niet, maar iedereen is heel amikaal. De buurvrouw aan de andere kant is een nichtje van een vriendin van ons, die kenden we dus al. En er woont ook toevallig een oud klasgenootje van mij. Voor de rest hebben we nog niet veel contact. “

“Iedereen woont er nu al wel in dit blokje. Het wordt nu winter, dan zie je elkaar niet veel, maar in de zomermaanden gaat het contact vast wel lopen. In de winter is het niet handig, iedereen zit binnen. Tenzij er ijs ligt, dan gaat iedereen schaatsen. We hebben het er al wel over gehad om iets te organiseren, zoals een buurtfeest, maar dat wordt pas volgend jaar.“

Wat is hier anders dan in Ypenburg?

“In onze huurwoning in Ypenburg hadden we al snel gezeur over het lawaai van de muziek, hier hebben we geen probleem. Als we ’s avonds willen schoonmaken na het werk, moet je een muziekje kunnen draaien vinden wij. De buren kwamen dan meteen aanbellen. Het is geven en nemen met buren.”

“In Ypenburg woonden we tegenover haar ouders, dat was 25 stappen. Zo dichtbij was op zich wel heel lekker. We hebben nu wel iets meer privacy voor onszelf.”

“Het winkelcentrum is wel ver, van ons mag er wel nog een klein winkelcentrumpje komen hier bij de Britse school. Mijn vrouw is geen fietstype, ze pakt liever de auto. Je moet nu helemaal omfietsen naar het winkelcentrum, dus zo dichtbij is het winkelcentrum niet.”

“Uiteindelijk help je toch je buren”

Ben Akerboom is een bovenbuurman van Wil van den Berg. We interviewen Ben en Wil samen. DSC04402

Waar komt U vandaan?

“We hebben in Leidschendam in een eengezinswoning gewoond, ik ben daar ook geboren en getogen. Op een gegeven moment waren de kinderen de deur uit. Ik werkte zelf in het schelpenhof project, heb ons toen ingeschreven en dit appartement gekregen. Mijn vrouw wilde hier eerst helemaal niet heen, ze kende de wijk niet. Ik ben hier toen heen gereden en heb alles laten zien. Nu wil ze hier niet meer weg. Gelijkvloers is heel prettig wonen.

Hoe is het contact ontstaan met Wil?

“Als eerste in mijn functie als rayonopzichter, ik heb de woningen hier ook opgeleverd. Naderhand kom je elkaar tegen als buren, dan ken je elkaar al, al is de relatie nu wel anders geworden. Ik zag haar hier toen ze niet haar huis in kon. Ze had een slotenmaker gebeld, en zat buiten op de vensterbank in de kou. Mijn vrouw zag Wil een uur later nog op de vensterbank zitten. We vroegen Wil om bij ons binnen te komen wachten. Zo hebben we voor het eerst als buren thee gedronken.

Bent U ook actief in ‘het dol-fijne (n) huis’?

“Niet in de organisatie. Als bewoner maak ik nog wel eens een salade voor het dol-fijne- (n) huis. We hebben een keer ossenstaartsoep gekookt met salade en een kaasplankje. Ik heb ook een gasbarbecue die gebruikt wordt voor feesten. Ik zit wel in de bewonerscommissie nu.”

Hoe is het contact met de andere bewoners?

“Ook de andere mensen ken ik wel. Terwijl ik hier woonde heb ik nog twee jaar als rayonopzichter gewerkt. Ik heb meteen gezegd dat ik niet meer bij dit blok wilde werken. Al komen ze nog wel aan de deur hoor. We zijn heel tevreden en hebben heel goed contact met de buren. We hebben al twee keer ’s nachts moeten inbreken en helpen bij de buren. Ik zag de buurman ’s nachts over het balkon lopen, bleek dat de buurvrouw in coma lag vanwege suikerziekte. We hebben 112 gebeld en ik heb haar goed neergelegd  tot ze werd opgevangen door de ambulancedienst. Vorig jaar gebeurde het weer. Uiteindelijk help je dan toch zo je buren.“

Bevalt het wonen in Leidschenveen als 55-plusser?

“Veel bewoners zijn boven de 70 en kunnen niet meer zelf boodschappen halen. Zij mopperen erover dat het winkelcentrum te ver is en het openbaar vervoer te slecht. Maar je kunt hier zelfs boodschappen bestellen via de intercom. Er wordt weinig gebruik van gemaakt, terwijl het toch een mooie oplossing is. “

“Als alle parasols uit staan heb je hier echt een vakantie gevoel”

DSC04404We ontmoeten Ben Akerboom en Wil van den Berg die buren zijn op één van de drie flats op de Schelpenhof voor 55+ bewoners. De appartementen zijn voorzien van veel ‘high-tec’ snufjes en zee-kunst. In de centrale hal van alle drie de flats hangt een speciaal ontworpen informatiebord met een door de bewoners zelf verzonnen spreuk. Bij Ben en Wil staat erop: “het spel der golven in eb en vloed”. Ook hebben de drie blokken aan de buitenkant een kunstobject in de vorm van een dobber. Alle bewoners staan via een intercom met elkaar in verbinding. Via dit systeem kunnen ze zelfs boodschappen bestellen, al is dit voor veel mensen te ingewikkeld en wordt er weinig gebruik van gemaakt. Er is een gezamenlijke ruimte voor de activiteiten met de naam ‘dolf-fijne (n) huis’ maar we hebben een afspraak bij Wil van den Berg thuis.

Waar komt U oorspronkelijk vandaan?
“Ik kom uit Scheveningen Duindorp, de woningen uit mijn straat zouden een paar jaar later gesloopt worden. Toen las ik een advertentie van Centraal Wonen in Leidschenveen. Dat leek me heel leuk, het idee was om met bewoners van alles samen te doen. Ik had er veel zin in en heb daar ook een woning gekregen. Ik heb daar zes jaar gewoond, maar de laatste drie jaar was het niet leuk wonen. Er is veel onenigheid geweest en Centraal Wonen ging ter ziele. Daarna ben ik hierheen verhuisd.” “Ik heb nog wel contact met mensen daar. Iedereen woont nu zelfstandig en doet niets meer samen met buren. De tuin is opgedeeld en het is een gewone straat geworden.“

Hoe heeft U elkaar leren kennen?

“Ik kende Ben al als opzichter bij Centraal Wonen. Sinds ik hier woon hebben we elkaar op een andere manier leren kennen. Ben heeft me geholpen toen ik mezelf buiten had gesloten. Mijn hond, mijn mobiel en mijn sleutels lagen binnen en ik stond buiten. Ben heeft me geholpen en daarna hebben we over van alles gepraat. Ben staat me met raad en daad bij als ik ergens mee zit. Hij geeft wat info en les met de computer. Ik bel rustig om 10 uur ’s avonds via de intercom dat de computer het niet meer doet.”

Ondernemen mensen in het seniorenblok veel activiteiten met elkaar?

“De voorzitter van de bewoners commissie, Hans, vroeg twee jaar geleden of ik de koffieochtenden wilde verzorgen, en dat heb ik gedaan. Van het een komt het ander. En zo organiseer ik samen met de buurvrouw Petra Bontje uit ons blok hier allerlei activiteiten voor de mensen van onze flats. We organiseren bijvoorbeeld inloopmiddagen, klaverjassen, kaarten maken en eens in de maand een eetavond. Ieder jaar organiseren we een barbecue. Tevens willen we graag beginnen met tekenen en schilderen, hier zoeken we nog iemand voor. Er komen helaas wel vaak dezelfde mensen naar de activiteiten. Veel mensen willen of durven niet, en zijn erg op zichzelf. Sommigen kunnen ook niet komen omdat ze niet goed ter been zijn.“

Bent U tevreden met de contacten in het seniorenblokje?

“Ik heb leuke contacten opgedaan door mijn activiteiten. Ik ga op bezoek als mensen ziek zijn en met verjaardagen krijgen ze een kaartje in de bus. Veel mensen kennen mij, dus ik maak veel praatjes in de buurt, dat vind ik heel leuk. Ook door het uitlaten van mijn hond ken ik veel mensen.”

En ook tevreden over het wonen hier?
“Ja, in de zomer als alle kleurige parasols uit staan heb je hier echt een vakantie gevoel en geniet ik ook van de eenden en zwanen aan de slootkant. Ik mis dan Scheveningen niet.”

”Ik ben toch echt een stadsmens”

nassiraNassira is de vriendin van Linda

Waar komen jullie vandaan?
“We komen oorspronkelijk uit Etten-leur. Mijn man heeft aan de TU gestudeerd, vandaar dat we daarna in Delft zijn gaan wonen. We woonden in een ruime flat met 3 slaapkamers. Het was wel erg druk. Voor de kinderen, veiligheid en rust zijn we hier gekomen. We hadden geen familie hier.”

Hoe heb je Linda leren kennen?
“Ik zag Linda op haar terras hierachter en dacht dat er nog een Marokkaanse vrouw was komen wonen. Op schoolavond heb ik haar aangesproken.  Onze dochters spelen veel met elkaar. Nu lopen we samen naar school en weer terug.  We helpen elkaar. Linda helpt mij met boodschappen omdat ik geen auto heb. Als ik een kapotte fiets heb gaat de fiets in de auto. Ik praat normaal veel met Marokkaanse vrouwen. Ik ben blij om met Linda te praten, dan leer ik beter Nederlands.”

Hoe is jouw contact met andere mensen in de buurt?
“Ik ken alle vrouwen al, er woont een Braziliaanse buurvrouw, een Colombiaanse en Antilliaanse, we hebben van alles hier. Ik ben zo’n makkelijk mens, ik vind het leuk om contact te maken met anderen. Ik werk niet, maar ik ben bijna nooit thuis. Ik ben steeds bezig met de vrouwenclub. We gaan iedere eerste maandag van de maand koken bij de Compaan, voor gehandicapten en ouderen. We komen ’s ochtends koken, een bakkie drinken en kletsen. De tijd gaat heel snel voorbij en het is heel gezellig met 10 of 11 vrouwen. We eten dan zelf wat, en ’s avonds eten zij. We hebben laatst aardappels, groenten en vlees gemaakt met Marokkaanse kruiden. Ik hoor wel dat ze alles hebben opgegeten.“

Ben je tevreden over de buurt?
“Voor de kinderen is het hier goed, het is hier veilig en ruim en ze kunnen spelen. Als volwassene zoek je iets anders. Als je niet werkt ga je naar de Digros, maar de andere dag wil je toch iets anders doen. In Delft hadden we een buurthuis. Hier hebben we niets. Veel Marokkaanse vrouwen zoeken huiswerkbegeleiding voor de kinderen. Als je nu in de wijk met zulke activiteiten zou beginnen, hou je de kinderen van de straat. Als je niet uitkijkt komen jongeren met de politie in aanraking. “

“Ik zou ook graag meer sportmogelijkheden voor vrouwen willen hebben. We sporten nu één keer per week. We wachten op een nieuwe plek bij het gezondheidscentrum. Het zou ook mooi zijn als er fietsles was, veel vrouwen kunnen niet fietsen.”

“Ik heb mijn plek niet 100% gevonden, ik ben toch echt een stadsmens. Ik ben gewend alles dichtbij te hebben zoals een ziekenhuis en een winkelcentrum. Toen we hier kwamen was er niets, behalve zand. Nu wordt het eindelijk beter.”

“We zijn echt buiten buren”

We hebben afgesproken met Linda en Nassira op het Goudvisplein waar ze met een groep vrouwen zoete muntthee drinken in het zonnetje. De kinderen spelen in de speeltuin.linda

Waar heb je hiervoor gewoond?
“Ik heb hiervoor in Rijswijk gewoond, we hadden een 3 kamer woninkje met 4 kinderen. We waren al 7 jaar op zoek naar iets groters. Het was zo’n kippenhok, ik wilde er graag weg. De eerste paar jaar reageerde ik alleen op huurwoningen in Rijswijk. Omdat dit niet lukte, ben ik maar overal op gaan reageren en toen kreeg ik opeens dit! Ik wilde nooit naar zo’n wijk, ik kende hier niemand. De dag erop kreeg ik een aanbod voor Zoetermeer, dat had meer mijn voorkeur. Deze wijk leeft niet echt, is uit de grond getrokken.”

Hoe ben je met Nassira in contact gekomen?
“Ik zag haar lopen met haar hoofddoek. Op een gegeven moment zag ik haar weer en groetten we elkaar met Salaam Aleikum. Zo kwamen we aan de praat. We zijn geen buren geworden die elkaar thuis opzoeken, we zijn echt buiten buren. Ik werkte 3 hele dagen, dan ga je geen tijd verspillen met bakkies drinken. Nu spelen de kinderen buiten en dan kun je kletsen. Ik ben een Hollandse, getrouwd met een Algerijn.  Nassira en ik  hebben het geloof gemeen.”

En hoe is het contact met andere buren?
“Met de meesten heb ik contact van hoi, hoi. Met een buurvrouw had ik wel meer contact, maar ze is nu verhuisd.”

Wat doen jij en Nassira samen?
“Twee jaar geleden dachten we allebei: we willen iets doen voor vrouwen in de buurt, voor alle vrouwen, niet alleen met een hoofddoek. We kwamen in contact met de stichting Voor die ons heeft geholpen met het opstarten van een vrouwenclubje. We organiseren activiteiten als koken, knutselen en kaarten of sieraden maken. Wat goed loopt is Arabische les voor kinderen en Nederlands voor vrouwen. Met Koninginnedag hebben we pizza verkocht bij het Schelpenhof. We hebben nog geen goede plek voor onze vrouwenclub. En we missen iemand die het echt aanpakt en het goed begeleid.”

Hoe tevreden ben je over je contacten in de wijk?
“Ik vind het helemaal goed zo. In Rijswijk woonde ik in een portiekwoning,  ik had daar wel meer sociaal contact, ik deed boodschappen voor buurtjes, oudere mensen. Maar daar deden we ook geen bakkies. Ik heb het wel naar mijn zin nu, maar dat heeft wel twee jaar geduurd. Ik ben sowieso makkelijk met contact. Toch, als ik echt ergens iets kan krijgen wat groot genoeg is, zou ik best willen verhuizen.”

En had je uiteindelijk liever in Zoetermeer gewoond?
“Nee, ik heb er geen spijt van. Alleen vind ik het jammer dat de wijk niet kindvriendelijk is ontworpen. Er zijn veel onveilige speelplekken.”

“Wij zijn de pioniers van dit blok”

CIMG0456

Frank is de buurman van Robert.

Waar komen jullie vandaan?

“Wij komen uit Bezuidenhout. We hebben daar 10 jaar gewoond op een hartstikke leuk appartement. We hoorden over deze huizen doordat vrienden in deze buurt gingen wonen. Er waren nog twee huizen te koop en toen heb ik zitten rekenen. Bij de loting moest je fysiek aanwezig zijn, terwijl mijn vrouw hoogzwanger was van ons zoontje. Binnen een week hebben we het huis gekocht. Uiteindelijk woonden wij er zelfs eerder dan onze vrienden, in augustus 2008.”

“In december 2008 viel op de straat van ons oude huis de winnende postcodeloterij! Wij waren op vakantie, en je wilt niet weten hoeveel sms’jes we gekregen hebben. Ik twijfelde nog heel even of we het adres van het lot nog op het oude adres hadden laten staat. Mijn vrouw wist dat we het lot meteen in augustus hadden overgezet naar het nieuwe adres. Onze buurtjes in de oude straat hadden de jackpot. Hadden wij daar nog gewoond dan hadden wij een hele mooie prijs, maar nu wonen wij hier….heerlijk.”

Hebben jullie bewust voor een huis in Leidschenveen gekozen?

“De reden om voor Leidschenveen te kiezen is dat een huis van dit kaliber in Bezuidenhout niet te betalen is. Dit kwam op ons pad. Ik wil graag aan de rand van een wijk wonen, mijn drang is dat ik weg moet kunnen en dat kan hier. “

Hoe ontstaat het contact in zo’n straat met allemaal nieuwe buren?

“Wat leuk is als je nieuw in een wijk komt wonen, is dat er een soort van “smoelenboek” is op internet, een plattegrond met daarop de wijk met de percelen en de naam, kinderen , leeftijd , email adres etc. Iedereen maakte daar gebruik van. Vanaf de tijd dat we hier wonen is het contact verder vanzelf gekomen doordat je allemaal bezig bent met dezelfde problemen. We komen allemaal uit bestaande huizen en de meeste mensen hebben vaak  weinig tot geen ervaring met nieuwbouw. Je loopt tegen dezelfde dingen aan, de ramen klappen bijvoorbeeld naar binnen, wat voor raambekleding neem je dan? Iedereen heeft krimpscheuren, een deur die krom is of trappen die kraken. Dan ga je elkaar voeden met informatie. Omdat we als eersten hier woonden staan anderen meer bij je af te kijken, wij waren steeds een stap verder. Je bent de pioneer dus ze willen kijken hoe jij het gedaan hebt. Dat heeft ook nadelen, want ze staan je ook van je werk af te houden.”

“Met Rob liep het contact meteen goed, vanaf de tweede dag had hij de sleutel van ons huis en hielpen we elkaar met van alles. Ik ben heel makkelijk, Rob is heel straight. Met zijn tweeën zijn we heel sterk, we waren ook altijd aanwezig. We hebben dezelfde klus polos, toen ik er één kocht heb ik er meteen één voor Rob meegenomen. We hebben samen de schutting ontworpen en gemaakt. Het contact met andere buren is wat later gekomen.”

Is het contact hier anders dan in Bezuidenhout?

“Het contact met buren is leuk en makkelijk, je doet wat je wilt. Je houdt elkaars auto in de gaten. We weten van elkaar hoe laat je weg gaat. Bezuidenhout is knusser, je kent de kapper en de bakker, hier zijn veel tweeverdieners. Maar het is moeilijk vergelijken, we hebben nu ook een kind. Door de komst van ons zoontje is er veel veranderd. Met een kind maak je wel snel contact.“

“Ik ben nog wel van plan om iets te organiseren voor de buurt. Eigenlijk had ik dat al willen doen. Misschien is het leuk als we er allemaal één jaar wonen. Je moet het gewoon doen; en het misschien laten sponsoren, een thema of een doel geven. “

Zijn er nog nadelen verbonden aan het wonen hier?

“Er lopen wel mensen langs waarvan ik denk wat moeten die hier nou? Je hebt toch een doorvoer functie als straat. Het gaat nog wel drukker worden, met de tram en nieuwbouw.  Dan word ik wel een beetje ingekapseld. Het Ado stadion hebben we geen last van, we kregen netjes een overzicht van wedstrijden en pasjes. Het meeste last hebben we van de politie die de busbaan gebruikt. De bussen rijden ook hard. Maar je went er wel aan, ik woonde vroeger aan een hele drukke weg.

“Ik vind het wel een hele leuke buurt. We gaan veel plezier beleven met ons zoontje hier.“

“Als mijn huis naar m’n zin is, heb ik zo mijn draai gevonden”

CIMG0461Robert en Frank waren met twee andere bewoners de eerste vier bewoners van het eerste uur op de Aristoteleslaan. Het eerste contact tussen hen was al vóór de oplevering van het huis via het forum van lanen 6. Dit is een forum opgericht door de buurtbewoners zelf. Na wat contact via e-mail, ontmoetten ze elkaar voor het eerst bij het feestje van de eerste paal. Net voor de oplevering zochten ze weer contact over zaken als: hoe doe jij dat, heb je dat gezien? Het contact was vanaf de eerste dag goed: vanaf de tweede dag had Rob al de sleutel van Frank’s huis. Al snel besloten ze samen een mooie schutting te maken. Het is een uniek ontwerp met een uitgeklapt balkontafeltje van de Gamma in het midden waar ze samen vaak een kop koffie drinken.

Waar komen jullie vandaan en waarom zijn jullie naar Leidschenveen verhuisd?

“We komen van een dubbelbovenhuis uit Voorburg. Vroeger hadden we een tuin op een volkstuinencomplex 200m2 achter de Bijhorst, die we hebben verkocht. We wilde graag weer een tuin. Nu hebben we een lekkere tuin, hij is groot zat. Wonen in Leidschenveen was voor ons niet een bewuste keuze, wij kunnen overal wonen. We wilden ons eerst in laten schrijven op het fort achter het politie bureau in Ypenburg maar dat vonden we toch niets omdat je er niet met de auto kunt komen. Mijn vrouw had daarna gezien dat er hier nog huizen te koop stonden. We kenden Leidschenveen want een kameraad van mij woont verderop, en we hebben ook nog kennissen in de wijk. Er waren van dit project nog drie huizen vrij, we konden meteen komen tekenen.”

Hoe heeft het contact met de andere buren in de straat zich ontwikkeld?

“We hebben de buren leren kennen via de vergaderingen met Heijmans. Je hebt dan snel contact met elkaar over de tuin en de schutting. Met andere buren dan Frank hebben we minder contact. We lopen de deur niet plat maar maken wel een praatje af en toe. We komen wel veel oude bekenden tegen in de wijk, zoals een collega die ook toevallig bij de TNT Post werkt, net zoals mijn vrouw. Het contact tussen buren hier is redelijk hetzelfde als in Voorburg.”

Zijn jullie tevreden over het wonen in deze buurt?

“Als mijn huis naar m’n zin is, heb ik zo mijn draai gevonden. Da’s in Spanje op vakantie ook zo, heb ik zo mijn draai gevonden. We zijn tevreden met de tuin, de auto voor de deur en dat we beneden wonen. In Voorburg kon je je auto niet kwijt, dat gaat hier heel makkelijk. Ik werk in Zoetermeer, dus ik ben zo de snelweg op. Als ik een huis met een garage kan krijgen voor mijn motor ben ik wel weg.” “We zijn tevreden met het contact in de buurt. Er is nog niets georganiseerd voor de buurtbewoners maar Frank heeft wel een idee om iets te organiseren. We wonen hier pas een jaar en het contact moet allemaal nog groeien. Onze dochter mist Voorburg wel, ze moet het nog naar haar zin krijgen. Het zijn vooral kleinere kinderen hier in de buurt, er zijn niet zoveel kinderen van haar leeftijd.“